- سرما خوردگی اونم تو این شرایط و با این روحیه برام مثل یه مرض نا علاجه!

- نمی دونم باید چیکار کنم و هر چقدر بیشتر فکر میکنم کمتر به نتیجه می رسم و بیشتر داغون میشم. تسلیم شدن برا من یه کار خیلی غریبه و بیگانه هست، اما با خلوص نیت سپردم به خود خودش و تنها از اون کمک میخوام.

- یه دوستِ مهربون، یه مادر دوست داشتنی، یه فرشته، یکی که نزدیکتر از دوست و مهربونتر از مادر و دوست داشتنی تر از فرشتست داره کمکم میکنه و مثل یه دیوار بهش تکیه کردم. شاید هیچ وقت اینجا نیاد و هیچ وقتم اینارو نخونه، اما دوست دارم فریاد بکشم و بگم بهترینی و دستای مهربونشو ببوسم.

- توی مدت کمی به این نتیجه رسیدم که هر کی پشت آدم باشه باز لحظه ای که پشتش خالی بشه خیلی نزدیکه و باید تکیه به جایی کرد که هیچ وقت خالی نمیشه و اون چیزی جز خدا نیست.

- لحظه ای آرام و خوش بین هستم، لحظه ای داغون و بی کس و درمانده! روزای سخت زندگی تموم نمیشن آخه چرا؟ دیگه این دو تا شونه هام دارن زیر این بارِ سنگین له میشن، خدایا کمکم کن...

- حس زنانگیم کِرم به جونم انداخته و داره کار میده دستم، دوست دارم جای ناخن هام یک عمر روی صورت و اون قلب نفرین شده و کثیفش بمونه. نمیدونم آه گرفتن معنی داره یا نه و یا نفرین کردن حقیقت داره یا نه! اما من هم آهِ ش میکنم و هم نفرین! نفرین بر تو ای سود جو، وای بر تو ای بی وجدان، بد ترین ها بر تو ای دشمن در قالب دوست، لعنت خدا بر چهره ی مظلوم و قلب لجن و گندیده ات.

- فردا یه روز مهم برای اون دوست مهربونم هست، از خدا میخوام عاقبت به خیر کنه.

- احساسای زدّ و نقیضی دارم، سعی میکنم، مقاومت میکنم، گاهی بیراهه میرم اما کسائی رو دارم که کمکم کنن. با اینکه خیلی عوامل هست که بتونه سستم کنه... اما من می مونم و میسازم. نمیذارم به خاطر یک آشغال یک دوست و یک دست مهربون رو از دست بدم. خدایا کمکم کن که سخت ترین روزهای زندگیم رو میگذرونم... .

- دوستی دارم تقریبا" همسن مادرم که زنده بودنش فقط دست آن پنهانِ مهربان هست، روحیه ی خودشو باخته و این داره کارو مشکل می کنه و من همچنان امید وار و دعا گو منتظر لبخند خودش و دو تا بچه هاش هستم...

- به اصطلاح دکترم دارم دوران استفراغ روانی رو میگذرونم، همون طور که موقع استفراغ آدم احساس میکنه دل و جیگرش دارن میریزن بیرون و واقعا" احساس مزخرفیه، مرور گذشته و بازیافت اطلاعات و خاطرات هم دقیقا" مثل همینه. گاهی تا حدّ خودکشی آدمو پیش میبره.

- آروم و آهسته شروع کردم اما پیوسته ادامه خواهم داد راهم رو... دارم یکی یکی بازسازی میکنم. یک یکِ کسائی رو که به ظاهر دوست و در باطن دشمن هستن رو حذف میکنم و قدم های آرام و محکمی بر میدارم.

- یک وداع سخت در پیش دارم که از خدا می خوام سر پا نگه ام داره. به جرات می گم کمترین کسی همچین وداعی رو تجربه کرده و سختی اون کمتر از سختی مرگ عزیز ترین کسِ انسان نیست.

- حذف ترم تابستان به علت حماقت.

- میخوام بازم بنویسم، از آرامشی که دارم... از احساسات متناقضم و پارادوکس های اطرافم، همه اتفاقات مهمی که داره میافته و روح آزرده و خسته ام که داره فقظ تماشا می کنه. از زجری که به خاطر خیلی دونستن ممکنه انسان بکشه و مزایایی که داره! از بد بین بودنم که خوبه یا بد؟ گاهی خوب... گاهی بد... ازجنس نا شناخته ی انسان، از زندگی یکنواخت و تکراری که پیدا کردم و از همه چیزایی که دارم و ندارم... میخوام و نمیخوام و همه کسانیکه دوستشون دارم و ندارم.

من بر میگردم...

ديدي وقتي بيشتر از ظرفيت يه ليوان توش آب ميريزي سر ريز ميشه؟ منم ديگه بيشتر از ظرفيتم بد بختي و مشکل ریخته رو سرم... ، سر ريز شد و زده به سرم و به قول خودت قاط زدم... !

طاقتم سر اومد و ديگه به خودمم اعتماد ندارم. اصلا" من کی باشم؟

اينجا رو هم به خدا ميسپارم. تا بعد...

پينوشت: هر چه بگندد نمكش مي زنند، واي به روزي كه بگندد نمك!